Texte Advent:
nicht veröffentlichtes Manuskript
ausfrauenadvent

er Weihnocht gehngan ma entgegn.
Wann ma ah sunst kam denka mögn
so über Glauben und Ewigkeit –
wer hätt denn untern Joahr schon Zeit?
Doh bol’s a weng an Schnee hermocht,
der Tog so kloa wird, long die Nocht,
dann kimmts oan frei wia Hoamweh on.
Sogn tuat ma frali nix davon
und gibt’s kam vor oan selber zua.
Ma schomt sih frei, mocht a Getua
mit Putzn, Bochn, Renna, Lafn
und Packl pockn, Gschenk einkafn.
Nur himamol, do möchte ma gern
die oltn Weihnochtsliader hörn.
Jeds Gschäft mocht sei Reklam damit,
ma gspürts, des Woahre is des nit.
Die Auslogn glonzn voller Procht
im Neonliacht ba Tog und Nocht.
Traut ma sih außi auf die Gossn,
muaß ma sih schiabn und wuzln lossn,
umgehts, ols kriagert ma olls gschenkt –
na schau, wia olls auf d’Weihnocht denkt!
Wal ma nit ausmog, tuat ma mit.
Fürs Auto gibbs koan Parkplotz nit,
ma stolpert über Stiagn und Treppn,
muaß sih mit Toschn, Binkl schleppn,
oll bot, do remplt oan wer on
und schimpft, wia wann ma d’Schuld hätt dron.
Ma tritt wen unversehgns am Fuaß,
wos ma drauf z’hörn kriagg, is koa Gruaß ...
A Gnäd is des, frei zan dersteßn,
soviel zan toa, nur nix vergessn
und gschwind die Packl auf die Post.
Du meiner Seel, wos des olls kost!


ann nochand endli Christnocht wird,
ma is derschlogn schier und so müad
und schlofad fost ban Christbam ein
und frogt sih: des soll Weihnocht sein?

m ondern Tog is olls vürbei.
Ma hot wohl große Kocherei,
daß s’Christtogsessn denna glückt –
in zehn Minutn hom sie’s gschlickt.

arum is oan so laa auf d’Leßt?
Es is doh olls wias ghört hot, gwest
und hot sogoar a bißerl gschniebn.
Und denna is des Hoamweh bliebn.
Noch wos? Noch wen ? Noch welchn Guat?
Noch oaner Zeit, de long schon fuat?

iaz ramt ma zom und roat noh drüber –
olls geht zur Togesurdnung über.
Und hoamli nimmt ma sih dann vor:
ganz anders moch i’s, nächstes Joahr!