 |
(Werke Nr. 09) Aus dem Buch:
und uman Sunnberg.
(Das große Martha Wölger Buch)
imm zuwa
irkn, a Lärchn und Hoslnußstaudn,
a Leitn mit gscheckerte Küah,
am Roan Margaritn und Glockn, die blaun,
de zoagn dir des Wegl za mir.
Des Wegl za mir is koa Stroßn zan Foahrn,
du tuast dir am leichtern ban Gehn.
Is olls noh a so wia vor woaß wiaviel Joahrn -
die Zeit bleibb am Sunnberg obn stehn.
Nebn Birkn und Lärchn und Hoslnußstaudn,
wo d'Sunn ihre Goldflinserl spinnt,
do gehts holt bergauf noch an stoanign Weg,
wirst sehgn, deine Sorgn bleibn hint.
Die Hosln, de baun dir a dunklgreans Gwölb,
du gspürst kam, wanns eppa gach regnt.
Und nochand a Bankl, zan Rostn und Schaun,
vielleicht, daß dir goar wer begegnt!
A Jager, der Bauer, a Schulerbua,
san ollsont recht gmüatliche Leut.
Sie grüaßn dih freundli und schatzn a weng
und sogn dir: "Hiaz is 's neama weit."
Schau außi in d' Weitn, ins Admontertal,
siagst d' Enns und den blitzsaubern Moarkt
und mittn drin 's Stift. Will a Wegweiser sein,
der aufi, zan Himml hin, zoagt.
Runduma die Berg wiara stoanerna Kranz,
wo d' Sunn in die Felsn verglüaht.
A Gipflkreuz glanzt, völli kloan kimmst dir vür -
und denna beschützt und behüat.
an Woldrand obn, unter d' Feichtn
versteckt,
do duckt sih mei hülzers, kloans Haus.
Und grad so zan Herzoagn is frali nix dran,
schaut mehr wiara Olmhüttn aus.
Doh wannst nit recht hoakli und nötla nit bist,
valiab mit wos Oanfochn nimmst,
kimm zuwa zan Rastn, aft plausch ma a weng,
mih gfreits, wannst mih hoamsucha kimmst!
|